شدم مثل مردهایی که خودشون رو سرگرم کار میکنند و یا تا دیروقت الکی مشغول چیزی میشن چون انگیزه ای برای خونه اومدن ندارن. مردهایی که حتی س ک س هم تو زندگی مشترک براشون در دسترس نیست. هر کی دور و برم میبینم، همکارا و دوستا، بعد مدت کوتاهی از دوستی شون پسره خونه ش رو فروخته و یا تحویل داده و اومده با دختره خونه خریده و کلا یه حرکتی با هم زدن. بعد این الف نه حاضره خونه ش رو بفروشه، نه اصلا کاری برای من میکنه. وضعش از همه پسرایی که گفتم بهتره، ولی مایه گذاشتنش چه احساسی و چه مالی، از همه کمتر...بهتره بگم هیچ! تازه از من هم یه چیزی میکنه. این آزارم میده... و به این فکر میکنم چه دلیلی داره خودم رو تو این رابطه نگه دارم؟! چی داره این رابطه برام؟مغزم داره از فکر میترکه. نمیدونم این افکار و احساسات به خاطر هورمونها بهم فشار آورده یا واقعیت همینه. برا همین نمیخوام شتاب زده عمل کنم.

هر از گاهی بعد پریود حالم به طرز عجیبی بد میشه. هجوم افکار منفی و بغض...اصلا نمیدونم چکار کنم...نمیتونم هم کاری بکنم جز گریه. حرف زیادی نمیزنم چون میدونم بخشی از این افکار به خاطر این حالتم پررنگ شده و به خودی خود ممکنه اونقدر بزرگ و جدی نباشه. حواسم هست که وقت تصمیم گرفتن نیست تو این حال. با این حالات آشنایی ندارم...تا جایی که یادمه همچین چیزایی رو قبلا تجربه نکردم. اینم میترسه و نگران میشه... میگه چی شده بهم بگو. یه بار که شروع کرد با من گریه کردن. امروز اومد پیشم نشست و کلی بغلم کرد. بهش گفتم چرا فقط وقتی ناراحتم انقدر باهام خوبی؟ گفت واقعا؟! من باهات نایس نیستم؟ گفتم نه خیلی. گفت وقتی ناراحتی بیشتر نیاز داری آخه. گفت اگه چیزی هست و ازش ناراحتی بهم بگو. گفتم آخه تو جدی نمیگیری! به فکر فرو رفت برا چند ثانیه...ولی خب بعید میدونم ذهنش رو مشغول کنه. کلا آدمهایی مثل این برا همینه رابطه ی جدی در طول زندگی ندارن...چون اصلا وارد ماجرا نمیشن و دلیل چیزی رو نمیخوان بدونن. بدونن هم کاری براش نمیکنن. واقعیت اینه که من خواسته هام رو خیلی کلامی و مستقیم بهش میگم...ولی اون انگار جوک برداشت میکنه...اصلا جدی نمیگیره. خب لامصب همین خواسته ها رو من گفتم و براورده نشدنشون اذیتم میکنه. دیگه چطوری باید بگم؟! بعد میری وارد یه رابطه ی دیگه میشی و فکر میکنی نفر قبلی باهات کامیونیکیت نمیکرد نیازهاش رو. چیزی تغییر نمیکنه....

دارم رو خودم کار میکنم. رفتارهای پسیو اگرسیو دارم. از چیزی ناراحت میشم و سکوت میکنم و طرف اذیت میشه و نمیگم چه مرگمه. مچ خودم رو میگیرم در این مواقع و سریع جمعش میکنم. با این پسره خیلی کم از این رفتارها داشتم و الان حواسم هست اصلا همچین کاری نکنم. واقعا مشکل های رفتاریم زیاده...باید ساده و بازتر باشم تو ارتباط، و اگه چیزی میخوام یا نمیخوام، صادقانه مطرح کنم. هنوز به پدر و مادرم نگفتم...ته ذهنم جدی نمیگیرم رابطه رو و فکر میکنم تموم میشه یه روزی، دیر یا زود. خدا بگم چکارت کنه مرد، که من رو تو این منجلاب انداختی. الان باید پا رو پا میذاشتم و نتیجه ی اون همه صرفه جویی و زحمت تو ده دوازده سال گذشته رو میدیدم و کمی با دل خوش و خیال آسوده زندگی میکردم.

وارد فاز جدیدی از رابطه شدیم. شرایط مالی مون رو به همدیگه روشن و واضح گفتیم و خیلی بیشتر در مورد جزئیاتش صحبت میکنیم. حس میکنم به هم نزدیکتر شدیم.

دوستش دارم ولی خب زندگی خودم هم دوست دارم. هر چی بیشتر میگذره، بیشتر بچه نمیخوام.